“Yaşamak öldürür.”
Soğuk ve buz gibi… Hayatın ta kendisi ama kalp kırıcı; ışıkta duran bir karanlık gibi. Biraz sessiz, biraz gölge…
Hepimiz bu “yaşamak” hâlinden geçmişizdir. Bu kitap ise tam da böyle. Sıra dışı, sorgusuz ve olduğu gibi.
Okurken karmakarışık hissettim; beğenmekle beğenmemek arasında şaşkınca gidip geldiğim anları çok hızlı yaşadım. Güldüren ama bu gülüş öyle komik ya da hoş olmayan bir gülüş… Daha çok hüzünlü ve tamamen kederli. Çünkü konu intihar…
İnsanların çok doğal bir şeymiş gibi gelip ölümlerini satın aldıkları bir dükkân düşünün. Bir insan ölmek istiyor ve sanki bu normal bir şeymiş gibi, ölmek için araç gereçler alıyor. Okurken gerçekten “Ben ne okuyorum?” kafasına giriyorsunuz. “Acaba bunun sonunda ne olacak?” diye düşünürken, bu kısacık kitabın içinde kayboluyorsunuz. Okuyorsunuz ama kitap tarafından rahatsız ediliyorsunuz. Ki bence bu gerçekten rahatsız edici bir kitap; ama aynı zamanda onu çekici kılan şey de tam olarak bu.
İntihar Dükkânı’nı okurken kitap beni yakaladı ama körü körüne bağlanmamı istemedi. Kitabın ironisi hoş, fikri yaratıcı ve anlatımı akıcı. Karanlık bir meseleyi, okuru boğmadan ele almayı başarıyor. Bu yönüyle samimi; “bak ne kadar derinim” diye bağırmıyor, sadece fikrini masaya koyuyor.
İntihar Dükkânı, karanlık bir fikri alıp onu insanın dayanabileceği bir yere taşıyan bir kitap. İntiharı, umutsuzluğu ve yaşamdan vazgeçişi kutsamıyor; aksine bunlarla ironik bir mesafe kuruyor. Okurken insanı boğmayan bir tarafı da var. Bu yüzden kitap, sert bir tokat atmaktan çok okurun omzuna dokunuyor.
Ben bu kitabı, insanı yormadan düşündürdüğü için sevdim. Karakterler çok katmanlı değil, olaylar zihni zorlamıyor; ama tam da bu sadelik sayesinde mesaj net kalıyor. Hayata dair umudun bazen büyük dönüşümlerle değil, küçük bir bakış açısı değişimiyle başladığını hatırlatıyor. Kitabın ironisi keskin değil ama sıcak; acıyla dalga geçmekten çok, acının içinden çıkmanın mümkün olduğunu fısıldıyor.
Ama bir de kitapta “Alan” karakteri var ki; cıvıl cıvıl, tatlı, yaşamayı çok seven, rengârenk bir insan. Umutları olan, herkese yaşamaya değer unsurları dikte eden biri. Açıkçası ben ona inanmıştım.
Kitabın finali ise ne mutlu ne de umutlu. Sadece yaşamı olağanlaştırıyor. Ne büyük bir umut vaat ediyor ne de karanlığı kutsuyor. Beni kitapta biraz rahatsız eden şeylerden biri de finalin — ve oraya gelene kadar olan her şeyin — çok hızlı olup bitmesiydi. Bu yüzden kitabın finalini iki kez okudum.
Yine de sevdim. Çünkü İntihar Dükkânı, acıyla dalga geçen bir kara mizah değil; acının yanına oturup susabilen bir ironi sunuyor. Büyük laflar etmiyor ama küçük bir duruş sergiliyor. Herkese hitap etmeyebilir ama karanlıkla arasına ince bir mesafe koymak isteyen okur için karşılığını veriyor. 
İntihar Dükkânı
İntihar Dükkânı
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.