Hani kalbim paramparça oldu derler ya öyle bir kitabı bitirip geldim…Ah be Selime teyze içimi dağladın resmen,tabii Meltem’i de unutmamak lazım..Selime teyzenin hikâyesini okurken neredeyse her sayfada annemi düşündüm,yaşlılığı düşündüm,yalnızlık nedir diye düşündüm,kısacası düşündüm de düşündüm..Meltem’e gelince onun da hayatı bence neredeyse Selime teyze kadar zordu.Sevilme ihtiyacı,değer görme hissi,ait olma-ait hissedebilme aslında istedikleri sadece bunlardı ama insanlar bunu çok gördü.Ve bu iki kadın bir şekilde bir noktada buluştu,belki birbirlerine umut,belkide dayanak oldular..Ve anladım ki aslında bana bu duyguları bu kadar yoğun yaşatan benim de yaş almam(e doğal olarak annemin de yaşlanıyor olmasıydı)Kaybetme korkusu hep var ve biz bunu bilmeden çoğu zaman hunharca tüketiyoruz zamanı,sevgiyi,saygıyı ve bir çok duyguyu..Sevdiklerinin çoğunu kaybetmiş birisi olarak belki de ekstra hüzün yarattı bu kitap bende..Çünkü dedem öldükten sonra babanemin yaşadıklarını,babamdan sonra da annemin dile getiremediği hüzünleri gördüm :( ve hep şey derim keşke sevdiklerimizin kokusunu bir fanusa saklayabilsek de özledikçe koklasak .Bunu yapamayız elbette ama en azından sesini,notlarını kaydedebiliriz.Babamdan sonra öğrendiğim en hüzünlü ders bu olmuştu o yüzden şimdi annemi el üstünde tutmalarım ve onunla oldukça çok anı biriktirmeye çalışmam..Çok uzattım belki ama Selime teyze bize çok şey öğretecek bir kadın.Hikâyesi bolca hüzün dolu,Meltem de öyle..Kitabın sonunda ikisinin de finalde neler yaşadığını öğrenemesem de kitap beni dağıttı..Müsaadenizle bir kaç gün ağlayacağım :((( herkese keyifli okumalar demeyeceğim bu kitap için,hüzünlü okumalar…Ama okuyun ,tavsiye edin çevrenize…
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.