Sayaka Murata’nın Kasiyer’i, bana kendilik ve uyum meselesini böyle düşündürdü:
Kendin olmanın normal hissettirmediği yerde roller zamanla mekanikleşiyor. Bazen bu rollerden biri, tuhaf bir şekilde, insana kendinmiş gibi geliyor.İnsan başta bunu kabullenemiyor. Çünkü kendine ait sandığı şeyin bir rol olabileceğini kabul etmek istemezsin . Ama insan o role ne kadar girerse, ona o kadar dönüşüyor. Tekrarlar kişiliğe, düzen kimliğe karışıyor. Geriye kalan şey kabulleniş oluyor. Çünkü ruh, alıştığı biçimin dışına çıkmaya her zaman izin vermiyor. Garip olan şu: Bu bir zorlanma gibi başlamıyor.
Aksine, ilk kez kendin gibi hissettiren bir yere benziyor. İşte insan tam burada duraksıyor.
Çünkü bir rolün insana “kendin” hissi vermesi, kolay kabul edilecek bir şey değil.
Bittiğinde şunu dedim:
Belki de insan bilmediğinden korkmuyor. Bildiği hâlin dışına çıkmak zorunda kalma ihtimalinden korkuyor.
·
126 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.