Piranesi ~Susanna Clarke
Bazı kitapların kapağını kapattığınızda odanızın duvarları genişler, tavanınız bulutlara yükselir ve alt katlardan denizin sesini duymaya başlarsınız. GÜM.. GÜM..
Bu kitap benim için sadece bir kurgu değil, sığındığım o “sonsuz ev” oldu. Kitabın isminin ve kahramanının taşıdığı isim bile bu evin trajik ironisini fısıldıyor. 18. yüzyılın ünlü İtalyan gravür sanatçısı Giovanni Battista Piranesi’nin, hiçbir yere çıkmayan merdivenlerle dolu hayali hapishanelerine harikulade bir selam.
“Öteki” karakteri, Piranesi’ne bu ismi ;labirentte hapsolmuş bir mahkûm olarak gördüğü için alaycı bir biçimde verir. Ama Piranesi için orası kutsal bir yuva olur. Kahramanımızın dünyayı görüş biçimi bana hep Küçük Prens’i hatırlattı. Piranesi de dünyayı bir kaynak olarak değil, bir armağan olarak görür. Heykellerle kurduğu bağ, evcilleştirmeye ve sorumluluğa dayanır. Yetişkinlerin güç ve bilgi hırsı, onun saf bilgeliğinin yanında yoksundur.
Piranesi aslında kendi zihninin sonsuz salonlarında, her bir düşüncesini (heykelini) bir dost bellemiş, kendi iç dünyasıyla barışmış bir ruhun temsili. Belki de bizim kollektif bilinç dışımız.
Heykeller sessizdir ama gerçek dünyadaki insanlar da aslında sessizdir. Bu sessizlik gürültüyle perdelenir ve her insanın içinde kimsenin giremediği, heykellerle dolu bir “Ev” vardır. Piranesi, gerçek dünyaya döndüğünde aslında iki dünyalı olur. Hayalini canlı tutarak modern dünyanın gürültüsünde hayatta kalmaya çalışan bir sınır yolcusudur artık.
Eğer içinizde bir cennet taşıyorsanız, dünyanın en ıssız labirenti bile sizin sarayınız oluverir.
Piranesi’nin de dediği gibi; “Evin güzelliği sonsuz, iyiliği uçsuz bucaksızdır.”
Bu kitap bende bir soruyla kaldı: İnsan kendi iç evini bir kez keşfettiğinde, modern dünyaya gerçekten ait olabilir mi?
Piranesi, benim için unutulmaz kitaplarından bir tanesi oldu.
Kitabın animasyon film uyarlaması için de çalışmalara başlandığı bilgisi beni çok heyecanlandırdı.
Herkese keyifli okumalar dilerim, sevgiyle
·
103 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.