Acının Tek Başına Bir Edebiyat Sanılması
**
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, hastalığı ve ıstırabı derinlikli bir insan hikâyesine dönüştürmek yerine, neredeyse tek sermaye hâline getirir. Anlatı ilerledikçe karakter gelişmez, yalnızca acı yoğunlaşır; bu da okuru empatiye değil bıkkınlığa sürükler. Psikolojik çözümleme iddiası, tekrar eden ruh hâllerinin altında ezilir ve roman, insanı anlamaktan çok acıyı teşhir eden kapalı bir metne dönüşür.****
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.