Ey İnsan, insanın kendine doğru çıktığı en sessiz yolculuklardan biri. Bu kitapta anlatılan şey tasavvuf değil; tasavvufun hâlidir. Okurken insan bilgi toplamıyor, kalbini yokluyor.
Cemalnur Sargut insana bağırmıyor, fısıldıyor.
“İnsan kendini bilmeden Rabbini bilemez” derken aslında insanın en zor yolunu işaret ediyor.
Kitap boyunca insan şunu hissediyor:
Tasavvuf burada kavram değil, edep.
Bilgi değil, terbiye.
Bir yerde şöyle diyor:
“İnsan, kendine emanet edilmiştir.”
Bu cümle bile tek başına kitabın özetidir.
Okudukça anlıyorsun ki insan sadece düşen bir varlık değil, ayağa kalkması beklenen bir varlıktır. Ama bu kalkış kibirle değil, tevazuyla olur.
Başka bir satırda:
“Kalp temizlenmeden yol açılmaz.”
Bu kitap insana haddini hatırlatıyor ama umudunu elinden almıyor. Yargılamıyor, davet ediyor. Kırmıyor, uyandırıyor.
“Ey İnsan” bittiğinde insan daha bilgili olmuyor belki…
Ama biraz daha edepli, biraz daha farkında oluyor.
Ve tasavvuf da zaten tam olarak budur.
Keyifli okumlar herkese ....
·
1 +1'leme
·119 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.