Dostlarını andığın vakit,
Gönül bahçen,
Çiçek açar.
Gül ve fesleğenlerle dolar.
Düşmanını andığın vakit,
Gönül bahçen,
Dikenler ve yılanlarla dolar,
Canın sıkılır,
İçine pejmürdelik gelir.
Bütün Peygamberler,
Ve veliler,
Şöyle yaptılar,
İçlerindeki güzelliği,
Dışarı vurdular.
Halk onların,
Bu güzel huyuna,
Mağlup olup tutuldu.
Hepsi gönül boşluğu ile;
Onların ümmeti,
Ve müridi oldular.
Sayfa 227 - İndigo Yayınları (Ahmed Eflâki, Ariflerin Menkıbeleri, II, 213 - 214) Pejmürde: (Perişan, bakımsız, dağınık.)