Çünkü onlar, benliklerinin hiçliğiyle, Allah'a (c.c) kavuşurlar. Kendilerine hep, fakr gözüyle bakarlar. Fakr! Fakirlik, yani ihtiyaç hâli.
"Biz fakiriz, ancak Allah (c.c) izle zenginiz." derler. İyi bilirler ki; insan ancak hiç olduğunda, hep olabilir. Tabiri caizse; kendi benliğimiz ile; ilahi mevcudiyet, ters orantılıdır. Kendi benliğimiz güçlendikçe, Allah (c.c) ile bağımız zayıflar; benlik duygumuz azaldıkça, Allah (c.c) ile yakınlığımız artar."
Sayfa 14 - Artemis yayınları