Bu metne etik olarak değil, duygunun hakikatinden bakılacak olursa…
İnsan yaş aldıkça, yaşadıkça ruhu da o denli çocuklaşır. Kendini tanır, kokuları ezberler, zor da olsa kimi zaman içini açar.
Zor olanı fark ettiren Delgadina; ona ayna tutuyor. Kaybettiği masumiyeti, dokunmadan sevmeyi unuttuğu hâlini görür. Ruhun, bedenle arasına koyduğu son mesafeyi.
Uyuyor değilde uyanık olsaydı bu kadar saf, bu kadar korunur olmazdı. Uyku, bir kalkan olmuş ve her kalkan gibi bir dönüşüm başlamış.
Hayatı boyunca dokunarak tüketmiş bir adam, bu kez dokunmadan çoğalıyor. Aşkı tensellikten çıkarmaya başlıyor . Bu bir sahiplenme değil, bir arayış gibi.
Márquez ne genç görünmenin peşinde ne de masum bir hikâye anlatıyor. Bu, tükettiği yaşamların geç kalmış bir özürü.Bedenle yaşıyor, ama ruhuyla ölürken tanışıyor…
(Etik açıdan rahatsız etti evet …)
·
115 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.