Aşık olunca ne kadar mantıksızlaştığımı düşündüm. Normalde yapmayacağım şeyleri yapmışım. Susmuşum, beklemişim, gururumu cebime koymuşum. Karşımdaki bir şey yapsın diye kendimi küçülttüğüm anlar olmuş. Ve bunu aşk diye savunmuşum.
Kitap bana şunu hissettirdi:
Aşk bazen çok sevmek değil, çok katlanmak.
Ve çoğu zaman en çok seven, en çok yorulan.
Ahmet Ümit aşkı kötülemiyor bence. Sadece süsünü kaldırıyor. Geriye kalan şey rahatsız edici ama gerçek. Aşk insanı daha iyi biri yapmıyor her zaman. Bazen kendine ihanet ettiriyor.
Okurken ben de böyle olmuştum dediğim çok yer oldu. Kendimden verdiğim, sırf kaybetmemek için sustuğum anlar geldi aklıma. Ve şunu düşündüm
Aşk buysa, insan neden bu kadar hevesle atlıyor içine?
Kitap bittiğinde elimde büyük bir cevap kalmadı. Ama bir farkındalık kaldı.
Aşkta sevilmek kadar kendini korumak da önemli.
Seviyorum diye kendimden vazgeçiyorsam, orada bir şey yanlış.
Belki aşk köpeklik değildir.
Ama insan aşık olunca köpekleşebiliyor.
Ve bunu fark etmek can yakıyor.
Bu kitap bana aşkı bırak demedi.
Sadece şunu dedi gibi hissettim
“Birini severken kendini ezme.”
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.