İnsanın kullandığı ilk alet, başka bir insandır
Yeraltı Edebiyatımızın önemli kalemlerin önde gelen yazarı Hakan Günday. İnsan kaçakçılığı, mültecilik, sınırlar ve insanlık durumu gibi evrensel veher dönemin önde gelen konularını çok güzel bir şekilde ele alıyor. Daha, insan kaçakçılığı, şiddet ve ahlak kavramlarını sert ve sarsıcı bir dille ele alan bir romandır. Hikâye, çocuk yaşta insan kaçakçılığı dünyasının içine sürüklenen Gazâ adlı karakterin gözünden anlatılır. Gazâ, babası Ahad ile birlikte Ege kıyılarında mülteci kaçakçılığı yapar. Ahad acımasız, baskıcı ve çıkarcıdır; insanları yalnızca para kaynağı olarak görür. Gazâ ise bir yandan babasının şiddetine ve suçlarına maruz kalırken, diğer yandan hayatta kalabilmek için bu dünyanın kurallarını öğrenmek zorunda kalır. Roman boyunca Gazâ’nın çocukluktan yetişkinliğe geçişi, masumiyetini kaybedişi ve giderek babasına benzemesi anlatılır. Mültecilerin yaşadığı insanlık dışı koşullar, umutsuzlukları ve sömürülmeleri romanın merkezindedir. “Daha” kelimesi, hem kaçakçıların doymak bilmeyen hırsını hem de şiddetin ve kötülüğün sürekli artışını simgeler. Gazâ’nın iç dünyasında süren çatışma, suçluluk, korku ve güç arzusu ile derinleşir. Güç ve para hırsı insanlığı yok eder. Ahad karakteri, çıkar uğruna vicdanını tamamen kaybetmenin insanı nasıl canavarlaştırdığını gösterir. İnsan hayatı bir meta değildir. Mültecilerin sayıya ve kazanca indirgenmesi, insan onurunun ne kadar kolay yok sayılabildiğini gösterir. Bla bla gibi devam ediyor. Konuyu uzatmadan okumanızı öneririm.
··
282 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.