Her satırında insanın içine dokunan, savaşı, aşkı, umudu, korkuyu, acıyı, çaresizliği, cesareti, vazgeçmeyi, mücadeleyi, feda etmeyi, feda edilmeyi, gücü, inancı çok derinden hissettiren, meraktan elinizden bırakamayacağınız, akıcı, hisli, hüzünlü, gözyaşınıza hakim olmayacağınız bir kitap.
Isabella, Viann, Geaton, Sophie, Julien ve diğerleri. Hepsinin hikayesini okuduğunuzda onların duygularını iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
Savaşın acı ve gerçek yüzü net bir şekilde sunulmuş okura. Hikaye içine alıyor ve sürekli okumak istiyorsunuz. Okurken bir yandan aklıma piyanist filminin son sahnesi aklıma geliyor bir yandan da Gazze’deki insanlık dramı. Hal böyle olunca kitap saha etkileyici bir hal aldı benim için.
Yalnız kitabın sonunda ters köşe oldum. Beklediğim şey ve ile olan çok farklıydı. İçim burkuldu. “Bazı hikayeler mutlu sonla bitmiyor “ diye bir alıntı yapacağım kitaptan ve tam olarak sonu buymuş , okurken bilmiyordum.
Yine bir başka alıntı çok beğendiğim “ Zamanları varken birbirlerini yeterince sevmemişlerdi şimdiyse zamanları tükenmişti.”
Zamanınız varken sevdiklerinize sıkı sıkı sarılın belki veda edecek zamanınızolmayabilir. (Yaşandı)
Isabella kadar cesur olsaydım, dedim çoğu kez. Hayatım boyunca da Viann gibi geri durarak, vazgeçerek, gizleyerek korumaya çalıştım sevdiklerimi. Bu iki kız kardeşin birbirinden bu denli farklı oluşu ablamla benim bu farklılığımızı hatırlattı. Kendimden birçok yer buldum kitapta galiba o yüzden daha fazla etkilendim. Yazmak istediğim çok şey var aslında ama sanki özet gibi olacak diye vazgeçtim.
İşin özü mutlaka okuyun.
Tavsiye üzerine okudum ve şiddetle tavsiye ediyorum
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.