Okunması gereken binlerce kitap varken bir kitabı ikinci sefer okumayı yersiz bulan ben, bugün Semerkant'ı üçüncü kez bitirdim. Yine aynı güzel hislerle okumakla birlikte bu hisler daha çok kitabın ilk bölümüne yönelikti. Bununla birlikte sanıyorum ki aradan geçen yılların bana kazandırdığı farklı bakış açıları ile tekrar okuyuşumda bazı meseleler bana farklı geldi. Mesela ikinci kısımda Cemaleddin ile ilgili durumlar. Bir insanın her yerde, her makamda tanıdıklarının olması ve onlara çok riskli konularda bile söz geçirebiliyor olması beni romanlardan soğutuyor. Gerçekçi bulmuyorum ama biliyorum ki bu olmazsa da hikaye akmayacak. Sanırım yazarlar bu yüzden başvuruyor bu yola. Sf 194 Mirza Rıza işleri ters gidince niye kalkıp Cemaleddin'e gelmeye karar vermiş; sf 198 son paragraf, 'herhangi bir nedenle tüm kapılar önünüzde kapanırsa ona bir haber uçurun, onun bir sözüyle pek çok engel ortadan kalkacaktır; sf 201 konsolosun sıcak tavrı ve Cemaleddin'in ortak arkadaş olduğunu öğrendiği zaman gösterdiği aşırı tepkisi. Yani gerçek hayat böyle değil. Bu ince ayrıntılar olmasa hikaye asla vardığı noktaya o şekilde ulaşamaz. Bunlardan ayrı olarak bazı yerlerde kopukluk var sanki. Mesela yazmanın Mirza'nın eline nasıl geçtiği ve Cemaleddin'in elinden kayboluş hikayesi de bende tam oturmadı. Ama yine de tekrar okumak güzeldi. 1880 yılında Trabzon'da gerçekten de İtalya Oteli varmış. Böyle detayların gerçekliğini araştırmayı çok seviyorum. Gerçek olduğunu gördüğümde mutlu oluyorum nedense. Titanik'ten kurtulan yolcular listesinde gözlerim Benjamin O. Lesage ve Prenses Şirin'in isimlerini aradı, göremedim tabii ki. Ve Şirin. Okuduğum her kitabın bir gizem olarak kalan her detayında olduğu gibi Şirin'e ne olduğu da, markette domates seçerken, okulun önünde çocukları beklerken, evde bulaşık yıkarken, kısaca hayatın içinde yaşayıp giderken ara ara hep aklıma gelecek.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.