Epepe ~ Ferenc Karinthy
Merhaba sevgili kitapseverler;
Bazen birçok dil bilseniz de, tek bir kelimesini bile anlamadığınız bir kalabalığın içinde yapayalnız kalabilirsiniz. Epepe (Metropole)tam da bu modern kâbusun kalbine dokunuyor.
İşte bu sarsıcı "iletişim distopyası"ndan süzülenler:
Kahramanımız Budai bir dilbilimcidir; düzinelerce dilin gramerini, kökenini ve matematiğini bilir. Ancak kendini yanlış bir şehirde bulduğunda, o devasa entelektüel birikimi bir bardak su istemeye bile yetmez. Bilginin en yüksek olduğu noktada, iletişimin en düşük seviyesine düşer. Yazar bize şunu sorar: Bildiklerimiz bizi gerçekten birbirimize bağlar mı, yoksa sadece kendi zihnimizin labirentinde mi tutar?
Epepe kelimesi aslında hiçbir dilde karşılığı olmayan, sadece ritmik bir ses yığınıdır. Bugün her yerden üzerimize yağan bildirimler, bitmek bilmeyen konuşmalar ve sosyal medya akışları aslında birer "Epepe"den ibaret. Gürültü Çağı. Bilginin bittiği yerde, anlamın boşluğunu gürültü doldurur.
Budai’nin etrafı milyonlarca insanla çevrilidir. Her yer sıradır, her yer ses doludur. Ama bu kalabalık sadece bir yığındır.
İnsanlar birbirinin içindeki o gizli sessizliğe (Susanna Clarke’ın Piranesi'de anlatmaya çalıştığım o oda) ulaşamazlar; çünkü dışarıdaki gürültü buna izin vermez.
Eğer Piranesi'nde "Ev" bir sığınaksa, Epepe'de şehir bir hapishanedir. Ve bu hapishanenin parmaklıkları demirden değil, anlaşılmayan kelimelerden inşa edilmiştir. İki insan arasındaki en uzak mesafe kilometreler değil, aynı dili konuşup birbirini duymamaktır.
Bu kitabı okurken sadece Budai'nin çaresizliğini değil, kendi gürültülü yalnızlığınızıda hissedeceksiniz.
Sizce de günümüzde bilgi arttıkça birbirimizi anlama kapasitemiz azalıyor mu? Yoksa biz sadece "Epepe" demeyi mi öğrendik?
Herkese keyifli okumalar dilerim, sevgiyle
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.