Parasız Yatılı-FiruzanEdebiyat
Füruzan’la tanışmama vesile olan, uzun zamandır aklımda ve okuma listemde olan bir kitaptı. Böyle bir yazarla yeni tanışmanın eksik ve mahçupluğu içerisinde kitabı okurken bir ara bütün kitabın altını çizeceğimden korktum. Çünkü Füruzan, en gündelik cümleleri bile öyle bir kuruyor ki, sıradan görünen kelimeler bir anda başka bir anlam katmanına taşınıyor. Dilinin sadeliği, bu etkiyi daha da derinleştiriyor. Gösterişten uzak ama son derece bilinçli bir anlatımla, hayatın içinden kesitleri kitaba yerleştiriyor.
Kitapta tek oturuşta okunabilecek, birbirinden bağımsız öyküler yer alıyor; ancak bu öyküleri bir arada tutan güçlü bir ortak anlatı var: toplumun görmezden geldiği insanlar.
Parasız Yatılı, hayata tutunmaya çalışan, çoğu zaman yoksullukla sınanan ve bu mücadelesi karşısında saygı görmek yerine toplumun kıyısına itilen insanların hikâyelerini anlatıyor. Füruzan bu hikâyeleri öyle doğal, öyle gündelik bir dille aktarıyor ki, okur olarak bir anlatıyı okumaktan çok, sessizce bir hayatı izliyorsunuz. Dahası, yalnızca dışarıdan bakmıyor; karakterlerin iç seslerine dahil oluyor, onların hikayelerine ortak oluyorsunuz.
Özellikle “Haraç” öyküsü, insanın içini burkan bir etki bırakıyor. Yoksulluğun yalnızca maddi değil, aynı zamanda onur kırıcı ve sessiz bir baskı biçimi olduğunu yüzünüze çarpıyor. Füruzan, dramatize etmeden, acıyı büyütmeden ama tam da olması gerektiği gibi göstererek, okuru derin bir vicdan muhasebesine sürüklüyor.
Parasız Yatılı kitabı bana göre görmezden gelinen hayatlara tutulmuş sade ama keskin bir ışık. Sessiz insanların, bastırılmış duyguların ve gündelik hayatın içindeki büyük kırılmaların, o çoklu iç seslerin edebiyat yoluyla ne kadar güçlü anlatılabileceğinin kanıtı.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.