İsimsiz bir çocuk, ödünç aldığı kitapları iade etmek ve yerine yenilerini almak için kütüphaneye gider. Raflar arasında gezinirken aklına bir soru takılır: “ Acaba bu kütüphanede Osmanlı Devleti’nde vergi sistemi” üzerine kapsamlı bir kaynak var mıdır?
Bu sorunun cevabı onu, sorumluluğu yaşlı bir adama ait olan 107 numaralı odaya yönlendirir. Çocuk, içini açıklayamadığı bir tedirginlik kaplamış halde odaya girer ve istenen kitapların getirilmesini bekler. Kütüphane neredeyse kapanmak üzeredir. Ancak bu kaynakların kütüphane dışına çıkarılması kesinlikle yasaktır. Bu nedenle çocuk, kalmak ve kitapları yalnızca kendisine gösterilen yerde okumak zorundadır.
Tam o sırada, yaşlı adamda tuhaf bir değişim başlar. Az önceki durağan hâli yerini başka bir şeye bırakır; bakışları sertleşir, sesi kalınlaşır. Sanki odadaki hava daha sert ve yoğun bir hal alır. Çocuk artık yalnızca kitaplarla değil, anlamlandıramadığı bir dönüşümle de baş başadır. Murakami kütüphane gibi kurumsal bir yerde gerçek üstü ve sürreal bir hikaye anlatıyor. Tabi bir yandan da bu hikaye anne gibi bir çocuk için en kıymetli varlığın hayattaykenki önemi ve gittikten sonrasinda veda ederek başa çıkmaya çalıştığı bir yas ve anma hikayesine dönüşüyor. Bu kısacık hikaye Murakami'nin yormayan sakin anlatımı ile okunabilir. Elbette bir Sahilde Kafka veya İmkansızın Şarkısı değil ama yazarın dilini ve anlatım tarzını sevenler için bir şans verilebilir.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.