Film, sıradan bir ailenin günlük rutinleriyle başlıyor: araba yıkamak, markete gitmek, televizyon izlemek… Ancak bu sıradanlık, her sahnede duygusal bir boşluğun, empati eksikliğinin ve yabancılaşmanın metaforu hâline geliyor.
Bu filmi izlemek, modern hayatın sessiz şiddetini ve bireyin arzu ile duygusallıktan nasıl yoksun bırakıldığını çıplak bir gerçeklikle yüzleşmek demek. Film, rutinler, tüketim ve sistemin insan ruhunu nasıl yavaş yavaş öldürdüğünü gösterirken, küçük ayrıntılarda büyük bir trajediyi ortaya koyuyor. Akvaryumdaki balığın ölümü, empati ve yaşam sevgisinin kaybolmasını, rutin ve mekanik yaşamın insan ruhunu nasıl öldürdüğünü simgeliyor. Tuvalete atılan paralar ise, tüketim toplumuna ve sembolik değer sistemine karşı nihilist bir tepki olarak okunabilir.
Bence filmin gücü, modern dünyaya dair birçok insanın hissettiği nihilizm duygusunu ve her şeyden kaçma arzusunu cesurca ele almasında yatıyor. Haneke, karanlık ve rahatsız edici bir gerçekliği öylesine soğukkanlı ve gerçekçi bir dille sunuyor ki, izleyici izledikçe hem büyüleniyor hem de sarsılıyor.
·
112 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Betül
Gönderi Sahibi
Yıllar önce ilk izlediğimde final sahnesinde resmen koltuğa çivilenmiştim. Ekranla uzun süre bakışmış, finalin ağırlığı altında ezilmiştim. Arada açar yine aynı şekilde hipnoz olmuş gibi izlerim. Öyle bi film