Orhan Kemal'den okuduğum ilk roman. Bu da benim ayıbım olsun böyle başlayalım yoruma. Dili çok güzeldi aktı gitti. Ne yalan söyleyim daha zor olur diye bir önyargım vardı. Okuma süreci yazım anlamında harikaydı. Gel gelelim konusuna. Tam bir yeşilçam klasiği. Orhan Kemal'in kaleminden olmasa bu kadar sever miydim acaba diye düşünmüyor değilim.
Yeşilçam benzeri bir hikaye olduğu için sanıyorum iyiler çok iyi kötüler çok kötü. Griler de var tabii hatta ana karakterlerin çoğu gri.
Hikaye Mazhar, Nalan ve Hacer hanım arasında geçiyor çoğunlukla.
Mazhar karakteri, annesi Hacer hanım'ın etkisinde bu kadar kalması, annesini tanıdığı halde eşi Nazan'ı annesinin fitneleriyle boşaması ve ardını hiç takip etmemesi ama sonrasında yaşadığı ruhsal çöküşle romanın en gri karakteriydi bana kalırsa. Mazhar'ın Jale ile olan gönül ilişkisi ve Jale'nin tahminimden çok farklı çıkması bana da ters köşe oldu.
Hacer hanım romanın kötü karakterlerinin başını çekiyordu. Garson Rıza ve Rıza'nın eşiyle bir yuvanın dağılmasına vesile oldular. Sonrasında birlik oldular ve birbirlerini de yok ettiler.
Nalan...
Ah Nalan vah Nalan diye diye okudum. Bu kadar sinirlenerek okuduğum başka bir karakter var mıydı bilmiyorum. Nalan sen ne yaptın ne ettin kaderin mi buydu ay gerçekten kitabı ısırarak okudum ah be güzelim.
Kitabın konusu kapaktaki gibi bir yüzük hikayesiyle başlıyor. Uzuyor gidiyor. Yüzük seçimini kitabı okuduğum arkadaşlarımında yorumlarından sonra sevmedim. Bahsi geçen yüzük bu mudur yani? Neyse tek kusuru bu olsun.
Not: Orhan Kemal, bu romanı için ağlayarak kaleme aldım demiş.
El Kızı
El Kızı
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.