Gitanjali: Bülent ecevit’in harika çevirisiyle Rabindranath Tagore’ün 1910 yılında yazdığı ve 1913’te Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazanmasını sağlayan başyapıtıdır. Bu eserde,Tanrıya duyulan derin sevgi ve övgü var. Eserde Tanrı’ya duyulan sevgi, bir tür içsel arayışa dönüşür; bu arayış hem bireysel hem de evrensel bir boyuta sahiptir. Tagore, Tanrı’yı insanın kalbindeki derinliklere inen bir varlık olarak tasvir eder. Bu yönüyle eser, hem kişisel bir ruhsal yolculuk hem de toplumun manevi yükselmesi için bir çağrı niteliği taşır. Tagore’in hem Hint edebiyatı hem de dünya edebiyatındaki en önemli katkılarından biridir. Gitanjali, şiirsel bir dile sahip olup, derin felsefi temalarla yoğrulmuş bir koleksiyondur. Beğendiğim alıntılarıyla sonlandıralım
“Seni hatıralarla ve mağlubiyetimin çelenkleriyle süsleyeceğim.İradem, beni hiçbir zaman yenilmeden kaçmaya bırakmaz
Emin olarak biliyorum ki, gururum duvarlarda parçalanacak ve benim boş kalbim, kırık bir ney gibi hıçkırarak çalacak ve taş, gözyaşlarıyla eriyecek.”
…
Öyle ise kalbim, ellerini çek ve müdafaanı sessizce bırak ve düşün ki konulduğun yerde gayet rahat oturmak senin
için iyi bir tâlidir.”:::!!!
·
85 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.