"Emir ile Hasan, Kabilin Sultanları"
Khaled Hosseini tarafından kaleme alınan 
Uçurtma Avcısı adlı eser, Afganistan’da monarşinin son yıllarında doğmuş olan Emir ile Hasan adlı iki çocuğun mutlu, huzurlu, ama bir o kadar da yürek burkan bir hikayesini gözler önüne seriyor. Yazar, fikrimce, eserinde yalın bir üslup kullanarak hem sevgi, arkadaşlık, fedakarlık hem de keder, acı, ihanet ve korku gibi insanla birebir özdeşleştirilebilen duyguları ustalıkla ele almış.
Kitabı okurken çok geniş bir duygu yelpazesinin içinde kendimi buldum: Hasan’ın Emir’e olan karşı konulmaz sevgisi ve onun uğruna yaptığı fedakarlıkları okuduğumda dostluk duygusunu iliklerime kadar hissettim ve mutlu oldum. Emir’in babasına kendini kanıtlama azmini çünkü babasının, oğlunda, sahip olduğu özelliklerin hiçbirinin bulunmadığını düşünmesine üzüldüm. Hasan’ın, Emir için mavi uçurtmayı “Senin için bin tane olsa yine yakalarım“ diyerek yakalamaya gidip Assef’in ona yaptığı iğrençlik ötesi olayı sadece izlemekle yetinen Emir’in tepkisizliğine sinirlendim. Hasan’ın namusuna yapılan içler acısı olay sonrası, Emir’in, Hasan’ın onun her fırsatta yanında olup korumasına karşın olaya müdahale etmediği için kendini suçlayıp durması, en son sabrı tükendiğinde ne pahasına olursa olsun kendi vicdan azabını dindirmek ve babasıyla birlikte büyüyen, kırk yılı aşkın süredir babanın evinde yaşayan Ali’nin, oğlu Hasan ile birlikte evi terk etmelerini sağlamak için kalkışmış olduğu komployu iğrenerek okudum. En çok da, yıllar sonra Hasan’ın Emir’e, eski günlerdeki dostluğundan en ufak bir parça kaybetmemiş bir üslupla yazdığı mektubu alıp okuduktan sonra Rahim Han tarafından karısı ile birlikte öldürüldüğünü öğrendiğinde bu iki dostun asla bir daha karşılaşamayacaklarına üzüldüm.
Zaman zaman kitapta okuduğum, çarpıcı ve olayın sonunu tahmin etmeme yardımcı olan kısımlardan sonra bir an duraksayıp okumayı bırakmak, karakterin yaşayacağı duygularını ve vereceği tepkinin aşırılığını düşünmek, elimden geldiğince kendimi onun yerine koyarak deneyimlediği duygu karmaşasının derinlerine dalmak istedim. Bu düşünceler beni okumak ile okumamak arasında bir ikileme düşürdü. Bir yandan olay örgüsünün nereye bağlanacağını merak ediyor bir yandan da Emir’in yaşadığı acıyı kendi içimde hissettiğimden okumaya cesaret edemiyordum. Yazar, kendi ağzından anlattığı Emir adlı karakterin yaşadığı trajediyi olaylar içerisine çok güzel yedirmiş. Emir’in yaşamış olduğu çaresizlik, umutsuzluk gibi iç çatışmaları ve bunların tesiri altında aldığı kararları oldukça etkili bir şekilde, okuyucuya hissettirerek aktarabilmiş.
Sonraları kitabın kurgu olduğunu öğrendiğimde, yazarın edebi başarısını bir kez daha takdir ettim. Tabii ki kurgu olsa da, yazarın hayatı anlatılan hikaye ile benzer sokaklardan geçiyor, kitabın birçok bölümünde yazarın yaşadıkları ile karakterinki örtüşüyor. Diğer bir deyişle, elimizde gerçek bir hayat hikayesi olmamasına rağmen, yazarın hayatının inişli çıkışlı doğası ve deneyimlemiş olduğu olayların karakterin hayatı ile benzerlik göstermesi nedeniyle, gerçek hayatta yaşanmış olması çok muhtemel bir hikaye ile karşı karşıyayız. Hikayenin kurgu olduğunu bilmeyen birine gerçek olduğuna emin olmasını sağlayacak kadar…
Bu nedenlerden dolayı, Uçurtma Avcısı bana göre herkes tarafından okunması gereken bir kitap; yaşamları arasında uçurumlar olan iki arkadaşın yürekleri dağlayan öyküsü, dostluğun, sevginin ihanetin ve acının en saf hallerinin mükemmel gerçeklikteki karışımı, hayata tutunmanın ve umut etmenin asla karşılıksız kalmayacağını vurgulayan, zorlu hayat mücadelesinin mükemmel bir örneği.
Son olarak değinmek istediğim şey ise; hayatta iyi ya da kötü ne yaşarsak yaşayalım, mücadele etmeye devam etmeli ve Afganlar’ın kitapta bahsetmiş olduğu bir sözü aklımızdan çıkarmamalıyız fikrimce. Çünkü her şeye rağmen: zendagi migzara, hayat devam ediyor.1000Kitap
Khaled Hosseini tarafından kaleme alınan Uçurtma Avcısı adlı eser, Afganistan’da monarşinin son yıllarında doğmuş olan Emir ile Hasan adlı iki çocuğun mutlu, huzurlu, ama bir o kadar da yürek burkan bir hikayesini gözler önüne seriyor. Yazar, fikrimce, eserinde yalın bir üslup kullanarak hem sevgi, arkadaşlık, fedakarlık hem de keder, acı, ihanet ve korku gibi insanla birebir özdeşleştirilebilen duyguları ustalıkla ele almış.
Kitabı okurken çok geniş bir duygu yelpazesinin içinde kendimi buldum: Hasan’ın Emir’e olan karşı konulmaz sevgisi ve onun uğruna yaptığı fedakarlıkları okuduğumda dostluk duygusunu iliklerime kadar hissettim ve mutlu oldum. Emir’in babasına kendini kanıtlama azmini çünkü babasının, oğlunda, sahip olduğu özelliklerin hiçbirinin bulunmadığını düşünmesine üzüldüm. Hasan’ın, Emir için mavi uçurtmayı “Senin için bin tane olsa yine yakalarım“ diyerek yakalamaya gidip Assef’in ona yaptığı iğrençlik ötesi olayı sadece izlemekle yetinen Emir’in tepkisizliğine sinirlendim. Hasan’ın namusuna yapılan içler acısı olay sonrası, Emir’in, Hasan’ın onun her fırsatta yanında olup korumasına karşın olaya müdahale etmediği için kendini suçlayıp durması, en son sabrı tükendiğinde ne pahasına olursa olsun kendi vicdan azabını dindirmek ve babasıyla birlikte büyüyen, kırk yılı aşkın süredir babanın evinde yaşayan Ali’nin, oğlu Hasan ile birlikte evi terk etmelerini sağlamak için kalkışmış olduğu komployu iğrenerek okudum. En çok da, yıllar sonra Hasan’ın Emir’e, eski günlerdeki dostluğundan en ufak bir parça kaybetmemiş bir üslupla yazdığı mektubu alıp okuduktan sonra Rahim Han tarafından karısı ile birlikte öldürüldüğünü öğrendiğinde bu iki dostun asla bir daha karşılaşamayacaklarına üzüldüm.
Zaman zaman kitapta okuduğum, çarpıcı ve olayın sonunu tahmin etmeme yardımcı olan kısımlardan sonra bir an duraksayıp okumayı bırakmak, karakterin yaşayacağı duygularını ve vereceği tepkinin aşırılığını düşünmek, elimden geldiğince kendimi onun yerine koyarak deneyimlediği duygu karmaşasının derinlerine dalmak istedim. Bu düşünceler beni okumak ile okumamak arasında bir ikileme düşürdü. Bir yandan olay örgüsünün nereye bağlanacağını merak ediyor bir yandan da Emir’in yaşadığı acıyı kendi içimde hissettiğimden okumaya cesaret edemiyordum. Yazar, kendi ağzından anlattığı Emir adlı karakterin yaşadığı trajediyi olaylar içerisine çok güzel yedirmiş. Emir’in yaşamış olduğu çaresizlik, umutsuzluk gibi iç çatışmaları ve bunların tesiri altında aldığı kararları oldukça etkili bir şekilde, okuyucuya hissettirerek aktarabilmiş.
Sonraları kitabın kurgu olduğunu öğrendiğimde, yazarın edebi başarısını bir kez daha takdir ettim. Tabii ki kurgu olsa da, yazarın hayatı anlatılan hikaye ile benzer sokaklardan geçiyor, kitabın birçok bölümünde yazarın yaşadıkları ile karakterinki örtüşüyor. Diğer bir deyişle, elimizde gerçek bir hayat hikayesi olmamasına rağmen, yazarın hayatının inişli çıkışlı doğası ve deneyimlemiş olduğu olayların karakterin hayatı ile benzerlik göstermesi nedeniyle, gerçek hayatta yaşanmış olması çok muhtemel bir hikaye ile karşı karşıyayız. Hikayenin kurgu olduğunu bilmeyen birine gerçek olduğuna emin olmasını sağlayacak kadar…
Bu nedenlerden dolayı, Uçurtma Avcısı bana göre herkes tarafından okunması gereken bir kitap; yaşamları arasında uçurumlar olan iki arkadaşın yürekleri dağlayan öyküsü, dostluğun, sevginin ihanetin ve acının en saf hallerinin mükemmel gerçeklikteki karışımı, hayata tutunmanın ve umut etmenin asla karşılıksız kalmayacağını vurgulayan, zorlu hayat mücadelesinin mükemmel bir örneği.
Son olarak değinmek istediğim şey ise; hayatta iyi ya da kötü ne yaşarsak yaşayalım, mücadele etmeye devam etmeli ve Afganlar’ın kitapta bahsetmiş olduğu bir sözü aklımızdan çıkarmamalıyız fikrimce. Çünkü her şeye rağmen: zendagi migzara, hayat devam ediyor.·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.