Elian, arayış fikrini ters yüz eden bir kitap. Daha ilk sayfalardan itibaren şunu hissettiriyor: Bu bir “bulma” hikâyesi değil, vazgeçmenin cesareti üzerine kurulmuş bir yolculuk. Elian’ın kapı metaforu kitabın omurgası; kapılar açıldığında değil, insan artık çalmaktan yorulduğunda anlam kazanıyor.
Zaya Blaze’in dili sade ama sezgisel. Büyük cümleler kurmaya çalışmıyor; tam tersine, az kelimeyle uzun suskunluklar yaratıyor. Bazı bölümlerde hikâye ilerlemekten çok duruyor, hatta bekliyor. Bu bekleyiş bilinçli—çünkü Elian’ın meselesi hız değil, içeride kalabilmek.
En çok etkilendiğim taraf, aşkın romantize edilmemesi oldu. Aşk burada bir ödül değil; bir eşik. Geçersen değişiyorsun, geçmezsen de. Yazar, “kavuşma”yı kutsamak yerine, kavuşamamanın bıraktığı izlerle ilgileniyor. Elian’ın yalnızlığı dramatik değil; tanıdık. Sanki hepimizin bir dönem oturduğu bir odadan konuşuyor.
Kitabı bitirdiğimde şu duygu kaldı:
Bazı cevaplar gelmiyor çünkü soru artık doğru değil. Ve bazen kapı gerçekten çalınıyor—ama biz aramaktan vazgeçtiğimiz anda.
Sessiz, içe dönük, kalabalık bir ruh hâlinde okunduğunda çok daha derinleşen bir kitap. Kahve eşliğinde değil; durup pencereye bakarken okunacak türden.
Semra
@zayablaze
@destekyayinlari
#engelsizokurlaokuyoruz
#elian
Semra
@zayablaze
@destekyayinlari
#engelsizokurlaokuyoruz
#elian
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.