Sait Faik denince beklenti zaten yüksek oluyor.
O yüzden Semaver’e başlarken de “akacak” diye düşündüm ve gerçekten kitabın başı ve ortası bunu fazlasıyla verdi. Bazı hikâyeler çok tanıdık, çok insani ve sıcak hissettirdi. İnsanların hâlleri, küçük ayrıntılar, kısa ama etkili anlar… Buralarda Sait Faik’in neden bu kadar özel bir yazar olduğunu tekrar anlıyorsun.
Ama kitabın geneline baktığımda her hikâyeyle aynı bağı kurabildiğimi söyleyemem. Bazı öyküler beni içine alırken, bazıları “bu ne anlatmak istiyor?” hissi bıraktı. Hikâyelerin kısa olması güzel ama arka arkaya gelince bu durum biraz dağınık bir okuma deneyimi yaşattı. Sonlara doğru da açıkçası zorlanarak bitirdim.
Bu, Sait Faik’i sevmediğim anlamına gelmiyor. Tam tersine, edebi gücü çok net hissediliyor. Sadece Semaver benim için her hikâyesiyle aynı etkiyi yaratmadı. O yüzden bu kitap, sevdiğim öykülerle mesafeli kaldıklarımın bir arada olduğu bir okuma oldu.
Genel olarak baktığımda:
Edebi değeri yüksek, yer yer çok güzel ama bütün olarak beni tam anlamıyla sarmayan bir kitap.
·
69 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.