Herman Hesse’yi araştırmadan ön bilgisiz başladığım bir kitaptı. Daha çok iki karakterin arkadaşlığını okuyacağımı düşünürken kitabın ana karakter Sinclair’in uyanışını anlattığını fark ettim. Ahlakın dışarıdan değil içeriden doğması gerektiği gibi verilmek istenen benzer düşüncelerden dolayı Nietzsche esintileri hissettiğim bir kitaptı.
Bana çok soyut ve sembolik gelse de anlamak için metinde ana fikir arar gibi yazar bu kitaptan ne sonuç çıkarmamı, nereye varmamı istiyor sorularına kafa yordum. Yazar mutlak doğru/iyi kabul ettiğimiz tanrı anlayışından uzak tanrının bu inanışla eksik tanımlandığını onu ancak içinde hem iyiyi hem de kötüyü birlikte bulundurursa tam olmuş kabul edebileceğimizi söyler. Abraxas’in tanımıdır bu da.
Sinclair’in bazı eylemlerini sorguladım ama yazarım tam da eleştirdiğim bu noktalarda şunları anlatmaya çalıştığı yorumunu çıkardım: “Bazı şeyler yaparak değil izin vererek olur. İnsan kendi içindeki iyiyi de kötüyü de kabul etmeli, onlara izin vermeli ancak o zaman ilerler” Sinclair’in içsel yolculuğunda bizim inanışımızdaki doğruları yaparak, kötüden uzaklaşarak ilermediğimizi kabul ettiğimiz adımlar yoktur. Hesse ilerlemenin içimizdeki iyiyle de kötüyle de kendimizi kabul etmemiz olduğunu anlatmaya çalışır.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.