Gedirəm. Addım atmaq, düşünməkdir. Hər addım bir sual, bir cavab, bir səssizlik. Yol deyil əsas olan, getməkdir. Çatmaq dərdi yoxdur; burda, indi, bu addımdayam. Ayaqlarım yeri, yer məni soruşur. Zaman düz xəttdə axmır; hər addımda bir az keçmiş, bir az gələcək indiyə qoşulur. Yaddaşım, addımlarımın açdığı yoldadır.
Tənhayam. Amma bu tənhalıq, dünyanın bütün səs-küyündən təmizlənmiş bir dialoqdur. Özümlə və ətrafımla. Bir ağac gövdəsi, bir daş, uzaq bir quş səsi... Hamısı bu səssiz söhbətə qoşulur. Düşüncə, sözlərdən əvvəl bədəndə başlayır. Ürəyin ritmi, nəfəsin sürəti, əzələlərin gərginliyi. Bədən düşünür. Mən, bu hərəkətin özüyəm.
Sadələşirəm. Şəhərlərin, işlərin, "olmaq məcburiyyəti"ndən doğan yük çiynimdən düşür. Geriyə nə qalır? Nəfəs. Addım. Baxış. Bu qədər sadə və bu qədər nəhəng. Getmək, özünü daşımaqdır. Bütün varlığınla, bütün məsuliyyətinlə. Azadlıq da elə burdadır; başqa heç bir vasitəyə, heç bir icazəyə möhtac olmadan, var ola bilməyin ən təməl halı.
Bəzən addımlar, sözlərin deyə bilmədiyini daşıyır. İçimdəki bulanıqlıq, ritmlə aydınlaşır. Bir şey "anlaşılmaz", amma "gedilər". Bilgi, ayaqaltından yuxarı sızır. Məntiq deyil, bu hissdir. Yol göstərməz, özü yol olar.
Zaman dəyişir. Saatlarla ölçülməz olur. Bəzən bir təpəyə qalxmaq bir ömür sürür, bəzən saatlar bir nəfəsdə keçər. Keçmiş, addımlarımın izində; gələcək, növbəti dönüşdə gizlidir. Tək həqiqi zaman, ayağın yerə dəydiyi o sonsuz "an"dır.
Dayanmaram. Çünki dayanmaq, düşüncənin donmasıdır. Axsama, dayanma deyil, ritmin hissəsidir. Getmək, tarazlıqda olmaq deyil, tarazsızlığı davamlı düzəltməkdir. Eynilə yaşamaq kimi. Çatmaq deyil, yolda olmaq əhəmiyyətlidir. Yol məni çağırmır, mən getdikcə yol oluram.
Geriyə dönüb baxıram. Qoyub getdiyim izlər deyil, keçdiyim anlar. Getmək, özünü geridə qoymaqdır. Hər addım, əvvəlki "mən"dən bir ayrılış, yeni bir "mən"ə varışdır. Bitmir. Getmək bitməz; sadəcə fasilə verir. Və mən, bu susqun, hərəkət halındakı şüur, davam edirəm. Sadəcə gedirəm. Bu kifayətdir. Bu hər şeydir.