Bu kitabı bitirdiğimde içimde kalan şey bir “bilgi” değil,
bir terbiye hâli oldu.
İmam-ı Rabbânî’nin hikmetleri insana şunu tekrar tekrar hatırlatıyor:
Kul olmanın özü görünür olmakta değil, istikameti korumakta saklı.
Niyetin sessizce sınandığı,
nefsin ince ince açığa çıktığı satırlar bunlar…
Okurken insan başkasını değil, kendini tartıyor.
Anladım ki hakiki dönüşüm;
sözle değil hâlle,
aceleyle değil sabırla oluyor.
Bitirdim ama kapatmadım.
Çünkü bazı kitaplar okunup rafa kaldırılmaz;
insanın içine yerleşir, orada çalışmaya devam eder.