Jane Austen bu romanda bana şunu net hissettirdi:
Hayat sadece mantıkla yaşanınca eksik, sadece tutkuyla yaşanınca da yaralayıcı.
Elinor aklın, Marianne tutkunun sesi. İkisini de yargılamıyor; aksine dengelenmediklerinde nasıl yalnızlaştırdıklarını gösteriyor. Okurken şunu düşündüm: Güçlü olmak bazen susmak, bazen de hissettiğini saklamamak. Romanın asıl meselesi aşk değil; duygularla baş etmeyi öğrenmek.
Kısa, sade ama kalıcı.
Bence Akıl ve Tutku, “nasıl sevmeli?” sorusuna acele cevap vermeyen bir kitap.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.