Aileden aldığımız izlerin, öğrenilmişliklerin, yaşam motiflerinin; nasıl ki saç rengi ve göz rengi kalıtılıyorsa bize de aktarıldığını inkar edemiyoruz bazen. Sakinler’i okurken yaşanmışlıkların da kalıtıldığını, beden değişse bile insanın yaşadıklarından kurtulamadığını düşündüm.
Eliza Victoria, fantastik ve spekülatif kurgu içinde yer alan bu metni Latin Amerika edebiyatındaki gibi yoğun ve gösterişli bir büyüyle değil; daha sakin, daha gerçeğe yaslanan bir anlatımla kurarken, metnin içinde canlandırmadığımız sahnelerde bile bize yol gösterici olabilen bir gerçeklikle sunuyor.
Gizemler, ölü bedenler ve beden değiştirmeler sayfalarda kol geziyor; ama tüm bunlar bedelsiz olmuyor. Bir yaşam, diğerine değerini susmadan karışamıyor. İşte tam da bu yüzden Sakinler, fantastik olduğu kadar etik bir metin olarak kalıyor.
Son sayfaya, hatta son cümleye kadar düşmeyen bir gerilimle okuru elinde tutarken, adrenalin hiç azalmıyor; aile, suç, hafıza, beden ve kefaret birbirine dolaşırken insan kendini kitabın içinde değil de kitabın karşısında sorgulanırken buluyor.
Filipin Ulusal Kitap Ödülü’ne layık görülen bu romanda tanıdığım yazarla ilgili keşke daha çok kitabı çevrilmiş olsa diye düşündüm. Üstelik Şafak Tahmaz’ınki gibi su misali akan çevirilerle…
Akşam başlayıp gece bitirmeden bırakamadığım, akıcı, farklı, ödüllü ve gönül rahatlığıyla önerebileceğim bir metin.
·
112 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.