2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kalabalığın ortasında yalnız hissetmek, sanki herkes konuşuyor da senin dilin başka bir dildenmiş gibi… Yanında insanlar var ama sana değen yok, omzun ıssız kalıyor. Küçük Prens’in söylediği yalnızlık, evsiz kalmak değil, anlaşılmamaktan üşümek bence. Bazen bir tek kişi bile kalabalığı susturur, ama o kişi gelmeyince insan kendi içine çekilip kendini bile duyamaz hale geliyor. Yalnız yazmışsın, yanlış değil, bazı yalnızlıklar “yanlız” diye yazılacak kadar acele ve kırık oluyor, içi çok dolu. İnşallah bir gün biri çıkar, hiçbir şeyi düzeltmeye çalışmadan sadece yanında durur, o an insan kalabalığın içinde bile tamamlanır.