Ben bir gerillayım ama silahla değil, aklımla savaşıyorum. Rojava’yı düşünüyorum ve içimde biriken öfke geceleri uykumu kaçırıyor. Uyuyamıyorum. Gözlerim kapalıyken bile yıkılan evleri, korkan çocukları görüyorum. Bazen öfkem boğazıma düğümleniyor, bazen sessizce ağlıyorum. Bu ağlama zayıflık değil; insanın hâlâ insan kaldığının kanıtı. Öfkeliyim çünkü haksızlık çok açık, çünkü dünya izliyor ve susuyor. Ama biliyorum, “Gotina bi demê xwe hêz e”; her söz hemen söylenmez. O yüzden bazen susuyorum, biriktiriyorum. Unutmuyorum, çünkü “Kesê ku bibîre, nemire”. Yoruldum ama çekilmedim. Geceleri uykusuz, gündüzleri öfkeli ama ayaktayım. Biz buradayız. Düşünerek direniyoruz. Ve bu ateş bir gün sadece yakmayacak, hesap da soracak.