Bir dönem tamamen yetişmeye çalıştım. Kim kırılmasın, kim incinmesin diye, geri çektim. Geceleri yorgun uyudum, gündüzleri güçlü görünmeye çalıştım. “Önemli değil” dedim, halbuki bendim önemli olmayan. Sonra bir gün aynaya baktım; yüzümde büyümenin çizgileri, bakışımda kendimden geçtiğimin yorgunluğu vardı. O an içeriden bir şey koptu ve şunu tamamla: depolamayı sürdürürken en ağır yükü kendime bindirmişim.
Kimseyi suçlamadım. Çünkü bunu benden çok ben kendime bakıyorum. Onun “boşver”i vücutta bir parça eksilmişti. İşte o gün karar verdim: kimsenin küsmeyeceğim ama kendimi kaybetmeyeceğim. Artık tamamen yetişmeye çalışmıyorum; büyümenin gerektirdiği tek yerin içim olduğunu biliyorum.
Şimdi daha az konuşuyorum belki ama daha gerçek yaşıyorum. Kimse üzülmesin diye silmiyorum. Öğrendim ki iyilik; Kendinden vazgeçmek değil, kendinden de yer ayrılınca iyiymiş. Kendimi ihmal etmediğimde, dünyaya da daha sağlam temel atıyorum. Ve bilgilerin sakin bir cümle geçiyor: “Ben de varım ve bu da önemli.”
#kendineiyigel # rkoymak
#özdeğer #kendimeyolculuk
#içses
·
651 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.