"Bu çocukların yarattığı basbayağı bir başyapıttı, zekanın hiçbir rolünün olmadığı, güzelliğini kibirsizliğinden, amaçsızlığından alan, kendilerinden ibaret bir başyapıt." (s.43)
Elisabeth ile Paul, birbirine çok yakın bir abla ve erkek kardeştir. Romanın başında 16 ve 14 yaşındadırlar. Kendilerine ait dışa kapalı, anlaşılmaz bir dünya yaratmış, orada kalıp büyümeyi reddetmektedirler. Bu dünyayı, beraber dip dibe kaldıkları “oda”da kurmuşlardır. Oda her zaman dağınık, çamaşır ve kağıt yığınlarıyla dolu, duvarları posterler ve resimlerle kaplıdır. Odada “oyun”larla günlerini geçirirler. Oyun dedikleri şey kendilerini yarı uyur yarı uyanık, hipnotize edilmiş veya sarhoş gibi bir bilinç haline geçirip hayaller kurmadır. Oyunun karmaşık, bizim anlayamayacağımız kuralları vardır. Bir de “hazine”leri vardır, sıradan fakat gerçek işlevlerini yitirmiş, sembolik anlam kazanmış nesnelerden oluşur.
Bir gün Paul, okuldaki bir kartopu savaşında göğsüne şiddetli bir kartopu yiyince ağır bir hastalığa tutulur ve doktor okula gitmesini yasaklar, evde istirahat verir. Böylece Elisabeth’in sadece şeker ve kitap almak için çıktığı, bakıcıların ihtiyaçlarını gördüğü bir dönem başlar. Babaları ölmüştür, hasta anneleri de ölünce iyice başıboş kalırlar. Yekvücut olup birbirlerine kenetlenirler, dünyalarına sadece Paul’un arkadaşı Gérard ve Elisabeth’in arkadaşı Agathe’ı kabul ederler. Paul ve Elisabeth gibi, bu iki arkadaş da birer yetimdir. Onlarla beraber “dehşet çocuklar”ın kadrosu tamamlanmış olur. Beraber yaşça büyür fakat ruhen çocuk kalırlar. Kardeşler arasındaki güçlü ve karmaşık bağ, onların trajik sonunu da hazırlayacaktır.
Kısa olmasına rağmen hızlı bir okuma değildi. Yazarın yoğun ve kapalı bir anlatımı var. Yavaş olmasına karşın çok keyifli bir okumaydı. Cocteau, çocukluğun o büyülü, esrarlı ve garip dünyasını, çocukların kendine has dillerini ve ritüellerini çok iyi yakalamış. Çocukluğun aynı zamanda karanlık demek olduğunu bilen okurlara bu romanı öneririm.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.