Bu kitabı bitirdiğimde içimde tek bir cümle kaldı:
“Bu kitap beni anlatıyor.”
Okurken sadece kavramlar öğrenmedim; kendimle karşılaştım.
Hayatta zorlandığım, aynı döngülere tekrar tekrar girdiğim, bir türlü yerli yerine oturtamadığım ne varsa…
Hepsine bir dil, bir çerçeve ve anlam kazandı.
Yüksek standartlar, yetersiz özdenetim, haklılık ve statü arayıcılığı şemalarının aslında birbirinden kopuk yapılar olmadığını; yapılan faktör analizlerinde aynı çatıda toplandığını görmek benim için çok sarsıcıydı. Çünkü bu birliktelik, içimde de birebir böyle çalışıyordu.
Farklı zamanlarda, farklı biçimlerde ama aynı ihtiyacın etrafında dönen parçalar…
Beklentili ebeveyn modu, dürtüsel çocuk, haksızlığa uğradığımı hissettiğimde ortaya çıkan zorba taraf…
Ya da “mükemmel olursam özgür olurum” diyen yüksek standartlar sesi.
Hepsinin altında yatan ortak ihtiyaç çok netti: özgürlük.
Bu farkındalık beni hem rahatlattı hem de çarptı.
Çünkü bugüne kadar yaralarımın kaynağını hep başka yerlerde aradığımı fark ettim.
Oysa kitapta ilerledikçe, terapistin yönlendirdiği eylemleri kendim yaparken zihnim beni hiç beklemediğim anılara götürdü.
Ve beni en çok şaşırtan şey şuydu:
Bu anıların hayatımda bu kadar büyük bir yer kapladığını daha önce fark etmemiş olmam.
Bu kitap bana şunu çok net hissettirdi:
Bazı yaralar bağırmaz.
Sessizce davranışlara dönüşür, ilişkilerin arasına sızar, hayattan aldığımız tatmini şekillendirir.
Benim için bu bir “okuma” değildi.
Bu bir yüzleşmeydi.
Kendime daha dürüst baktığım, bazı savunmaları bıraktığım, bazı iç sesleri ilk kez bu kadar net duyabildiğim bir süreçti.
Eğer siz de
“neden hep aynı yerden takılıyorum?”,
“neden hepsini istiyorum ama yine de yetmiyor?”,
“neden özgürlük hissi hep biraz uzağımda?” diye soruyorsanız…
Belki de mesele sandığınızdan daha derindedir.
Ve belki de tam olarak burada başlıyordur.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.