Tanrılar düşünür ki, məni mənasız bir işə məhkum etməklə ruhumu qıracaqlar. Bu qayanın daim aşağı yuvarlanacağını bilməklə ümidimi kəsəcəklər. Onların unutduğu bir şey var: Mən öz taleyimi biləndə, onun üstündəki hakimiyyətim də başlayır.
Bax, indi zirvədəyəm. Bir anlıq. Nəfəs alıram. Qarşımdakı dünyanı görürəm. Və bilirəm nə baş verəcək. Qaya əlüstü qaçacaq, yuvarlanıb yenə o qaranlıq dərinə düşəcək. Və mən onun ardınca enib, yenidən başlayacağam.
Bu mənasızdır, deyirlər. Bəli, mənasızdır. Kosmos nəhəng bir sakitlikdir. Dualarım cavabsız qalır. Əməyimin bir yekunu yoxdur. Amma məhz bu mənasızlıq mənə həqiqi azadlığı verdi.
Çünki mən seçdim. Bu daşı yox, başqa bir daşı seçmədim. Bu yolu yox, başqa bir yolu seçmədim. Onu qəbul etdim. Həyatın özü də elə deyilmi? Günlərimiz də daim təkrarlanır. Oyanmaq, işləmək, yatmaq... və yenidən. Biz də daim zirvəyə çıxan, sonra yenidən aşağı enən Sisifoslardan deyilikmi?
Fərq odur ki, mən bunu bilərək yaşayıram. Və bu bilik məni azad edir. Əzab mənə məxsus deyil; əzab, öz taleyindən xəbəri olmayan, həyatını boşuna yaşadığını anlamayan insanındır.
Tanrılar məni cəzalandırdıqlarını düşünürlər. Onlar bilmirlər ki, mən bu anlamsız döngüdə mənani yaratdım. Üsyanda sevinci tapdım. Qəbul etməkdə qələbəni qazandım.
Və mən, Sisifos, zirvədə dayanıb dünyaya baxdığım o anlarda, ondan daha böyük, ondan daha azadam. Çünki mən öz taleyimin sahibiyəm. Hətta o, mənə zorla qəbul etdirilsə belə.
Beləliklə, daş aşağı yuvarlanır. Və mən onun ardınca enirəm. Ancaq bu dəfə, təbəssümlə. Çünki bilirəm: Mənasız olan həyat deyil, onu mənasız hesab edib ümidini itirəndir. Mən isə ümidimi itirmədim. Sadəcə onu başqa yerdə tapdım - öz mübarizəmin özündə.
Və bir daha... yenə... başlayacağam.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.