Herkese merhaba!
Papini gerçekten okumaktan çok keyif aldığım bir yazar olmaya başladı. Sırf bu sebeple yine elimdeki kitaplarını okumayı öteleme eylemine girmeme de ramak kaldı diyebilirim... Kötü bir alışkanlık ama belki bu sene bu alışkanlıktan da kurtulma senesi olur, kim bilir?
Bu sefer, Papini'nin bu kitabında genç bir adamın hayatını vakfettiği öğrenme sürecinin ilerleyen yaşıyla birlikte evrildiği ve geçirdiği dönüşümlere tanıklık ediyoruz. Bilgi sahibi olmanın toplumla birey arasına soktuğu uçurumlara, kendi ve başkaları ile düşürdüğü çatışmalara ve yer yer egoist çıkışlara ve uzaklaşmalara, yalnızlaşmalara o kadar iyi ışık tutmuş ki yazar, kendisinin önünde yine ve yeniden saygıyla eğiliyorum. Karakterin bu git gelli ruh hali kitabı sürekli düşmeyen bir tempoda tutarken, aynı zamanda, okuru farklı konularda da düşünmeye itiyor.
Karakterin bu sürecinde yanında olan veya zaman içerisinde uzaklaştığı kişiler de bu kitabın bir başka konusu. Bu süreçle birlikte en yakını haline gelen arkadaşı yine bu süreçle birlikte en uzağı haline gelebiliyor örneğin. Ya da kendini tüm insanlıktan uzak bir mesafede konumlandırmak isteyen karakterimiz hayatına aldığı kadınlar konusunda da bir yakın bir uzak mesafelerde sürüklenebiliyor. Bu sürüklenme esnasında kadınlara karşı olan tutumu ağırlıklı olarak nefret ve küçük görme etrafında birleşiyor. Kitabı okurken buna fazlasıyla sinirlendiğim anlar oldu. Bir yandan da karakteri yaratma şekline bakarak neden diye sordum kendime ve yine karşımıza o bilindik patern çıktı: annesi tarafından sevgi görmemiş erkek.
Papini ile henüz tanışmamış kitap severlerin büyük bir kayıp içinde olduğu konusundaki görüşüm bu kitapla daha da sağlamlaştı.
Herkese tavsiyemdir.
Sinem Carnabuci'nin akıcı çevirisiyle.
Kitaplarla kalın!
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.