Altıncı Koğuş, deliliği merkezine alan bir metin gibi görünse de asıl meselesi aklın, yalnız kaldığında nasıl savunmasızlaştığıdır. Çehov, büyük çatışmalar kurmaz; küçük ihmallerin, sıradan kabullerin ve sessiz onayların insanı nasıl bir sona sürüklediğini gösterir. Hikâye boyunca delilik ile normallik arasındaki sınır netleşmek yerine bulanıklaşır; okur kendini bir koğuşun içinde değil, düzenin ortasında sorgularken bulur. Çehov’un gücü burada yatar: Acıyı dramatize etmez, merhameti yüceltmez, yalnızca sorar. Akıl ne zaman korunur, ne zaman yalnız bırakılır ve toplum, anlamadığını neden bu kadar kolay dışarıda tutar? Altıncı Koğuş, okunduktan sonra değil, günler sonra etkisini gösteren; insanın kendi “normal” tanımına kuşkuyla bakmasına neden olan metinlerden biridir.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.