Herkesin bu seriyi ya okuduğunu ya da en azından izlediğini varsayarak yazıyorum. O yüzden olaylardan bahsedeceğim. Spoiler olacağını düşünüyorsanız lütfen okumayın.
Yeni Ay mantık açısından kusursuz bir kitap değil. Yer yer gerçekten saçma ilerleyen, “bu neden böyle oldu şimdi?” dedirten sahneler var. Ama bu türde yazılan hangi kitap mantıklı ki ? Çeviride de bazı hatalar gözüme battı; cümle düşüklükleri, tuhaf ifadeler… Bunlar beni rahatsız etti, dikkatimi dağıttı.
Ama kitabın asıl vurduğu yer başka bir yer.
Filmde neredeyse hiç hissetmediğim bir duyguyu, kitapta iliklerime kadar hissettim. Edward’ın Bella’yı “artık seni istemiyorum” diyerek terk etmesinden sonra Bella’nın yaşadığı o psikolojik çöküş… O boşluk, o buhran, o iç sıkıntısı, o azap… Kitap bunu o kadar derin, o kadar ağır işlemiş ki okurken insanın içi daralıyor. Gerçekten çekilen bir ızdırap gibi. Sanki Bella değil ben terkedildim.. Film bu duygunun yanından bile geçememiş bana kalırsa.
Ama tam da bu noktada sürekli şunu düşündüm:
Bella gerçekten Edward’a bu kadar ölesiye, kendini yok edecek kadar mı âşık?
Yoksa bu sadece hastalıklı bir takıntı mı? Onun bu denli güçlü olması, sonsuzluğu mu Bella’ya cazip gelen ?
Okurken kendimi sürekli bunu sorgularken buldum. Bella’nın yaşadığı şey bana çoğu zaman aşktan çok, Edward’ın yokluğuyla varlığını kaybetmiş bir ruh hâli gibi geldi. Sanki Edward gidince sadece sevdiği birini değil, kimliğini de kaybetmiş gibi. Bu da bana Edward–Bella arasındaki bağın, büyük bir aşktan ziyade, daha çok bağımlılığa ve takıntıya yakın durduğunu düşündürdü. Ama 12-13 yaşındayken bu aşka hayrandım :)
Bella’nın ergenliği zaten başlı başına bir sabır testi. Özellikle ilk sayfalardaki doğum günü mevzusu… O şımarıklık, o tripler, o inanılmaz derecede sinir bozan tavırlar… Gerçekten saç baş yolduran cinsten. Yer yer sinir krizi geçirtecek düzeyde bir ergenlik. Ama yine de… yine de okumaya devam ediyorsunuz.
Çünkü kitap beni alıp 12–13 yaşlarıma geri götürüyor. O zamanlardaki hisleri, o yoğunlukları, o her şeyin “çok büyük” yaşandığı hâlleri hatırlattı. Sanırım bu yüzden bu seriyi seviyorum. Yeniden okumak garip bir şekilde iyi geliyor.
Bir de şunu özellikle söylemek istiyorum:
Son dönemlerde yazılan bu tarz kitaplarda genellikle çok fazla smut var. Böyle bir saçmalık baş göstermiş durumda. Ama Alacakaranlık serisinin ilk gibi ikinci kitapta da bu tarz saçmalıkların olmaması hoşuma gitti. Her şeyin bu kadar gözümüze sokulmaması, duyguların daha çok içten içe verilmesi bence önemli bir artı.
Ve evet… Jacob.
Bu kitapta Jacob’ın daha fazla yer alması beni ayrıca mutlu etti. İlk kitapta neredeyse yok gibiydi ve bu beni üzmüştü. Burada daha görünür olması, hikâyeye kattığı şeyler, Bella’nın Edward dışındaki bir dünyayla temas etmesi kitabı benim için daha güçlü hâle getirdi.
Sonuç olarak;
Mantık hataları var. Bella fazlasıyla sinir bozucu. Ama buna rağmen Yeni Ay, ilk kitaba göre daha karanlık, daha heyecanlı ve duygusal olarak çok daha derin bir kitap. Bir günde, soluksuz okudum. Tempo giderek hızlanıyor. Devamı için çok heyecanlıyım. Bir yetişkin gibi değil de bir ergen gibi okuyacaksanız eğer bu tam sizlik :)
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.