Bazı kitaplar vardır, okurunu değil de önce yazarını çağırır. Karanlık Atölye tam olarak öyle bir kitap. Annie Ernaux burada yeni bir metin kurmuyor; yazma hâlini, tereddütlerini, tıkanmalarını, cümle kuramama sancılarını masaya yatırıyor. Bir atölyeye giriyoruz ama ortada bitmiş eserler yok; yarım cümleler, iç konuşmalar, kendi kendine alınmış notlar var. Bu yüzden bu kitabın kapısını çalmadan önce Ernaux’nun dünyasında biraz oyalanmış olmak şart.
Benim için okuma deneyimi biraz buradan tökezledi. Bazı bölümler, yalnızca yazarın kendisinin anlayabileceği çağrışımlardan ibaret gibiydi. Okur olarak tutunacak bir dal bulamadığım anlar oldu. Sayıklama hissi de biraz buradan geliyor: Anlamdan çok süreç var, metinden çok zihin.
Bir de itiraf edeyim Seneler’i yakın zamanda okumuş olsaydım, burada sık sık geri döndüğü ikilemler, korkular, yazıyla kurduğu o inişli çıkışlı ilişki bende daha çok yankı bulabilirdi. Ama benim için Seneler artık hafızada puslu bir raf.
Ben bu kitabı sevdim mi? Hayır, pek sayılmaz. Ama bazı kitaplar sevilmek için değil, yazarın masasının kenarına ilişip onunla biraz susmak için yazılıyor. Karanlık Atölye benim için tam olarak öyle bir kitaptı.
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.