Julius Caesar, dostluk, ihanet ve iktidar arasındaki o rahatsız edici çizgide duruyor. Brutus’un ihaneti kişisel bir öfkenin sonucu değil; aksine doğru olduğuna inandığı bir düşüncenin sonucu.
Ama Shakespeare burada okuru rahat bırakmıyor. “İyi niyetle yapılan bir ihanet, ihanet olmaktan çıkar mı?” sorusu oyunun tam merkezinde duruyor.
Caesar’ın öldürülmesiyle her şeyin düzeleceği sanılıyor ama tam tersi oluyor. Güç boşluk tanımıyor; el değiştiriyor, şekil değiştiriyor ama kaybolmuyor. Marcus Antonius’un konuşması da bunu açıkça gösteriyor: Kalabalıkları yöneten şey hakikat değil, sözdür.
Bu oyun bana göre, suçun tek bir kişiye ait olmadığı, herkesin bir noktada bu düzenin parçası olduğu fikrini sessiz ama sert bir şekilde anlatıyor...
·
103 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.