Kitap roman gibi yazılmış ama karakterler arada psikolojik öğütler ve taktikler veriyor. Ben bu psikolojik öğüt veya taktikleri yetersiz ve yüzeysel buldum. Altlarında yatan felsefeye veya düşünce tarzına,bilimsel kısımlarına değinilmemiş.
Roman kısmı ise başlarda sıkıcı ve yavaş. Karakterler sadece birbirleriyle konuşuyor,diyaloglar dışında karakterleri tanımak adına pek bir olay olmuyor. Ve karakterler belli başlı psikolojik tiplemeleri yerine getirmek için konulmuş gibi,kendilerini akılda kalıcı yapacak hiçbir özellikleri yok.
Olay örgüsü sıkıcı. İntihar etmekte olan birine ödev verme konsepti bana Tyler Durden'ı hatırlattı. Hatta Tyler Durden bu konsepti Yves Dubreil'den daha iyi uyguluyor. Kitap son 20%'lik kısıma kadar ne roman olmayı ne de psikolojik gelişim (artık o ne demekse) kitabı olmayı başaramıyor. Son kısımlarda artık yazar ders vermeyi bırakıyor ÇOK ŞÜKÜR ve hikaye hızlanmaya başlıyor. Benim en keyif aldığım kısımlar bunlar oldu. Buralarda da eksikler ve tatmin etmeyen yerler var tabi ancak diğer kısımlarla kıyaslayınca öpüp başıma koyuyorum.
Özetleyecek olursam, psikolojiye ilgiliyseniz ve daha önce herhangi bir okuma yapmamışsanız, kendinizi kapana kısılmış ve ne yapacağınızı bilemiyor gibi hissediyorsanız,bu kitabı okuyun. Psikoloji hakkında daha önce 2-3 kitap okuduysanız, herhangi bir terapistin koltuğuna 1-2 seans da olsa oturduysanız,bu kitabı okumayın. Ne roman olmayı ne de psikolojik kişisel gelişim (?) olmayı becerememiş bir kitap. 3 puanı olay örgüsü ve güzel analizleri için veriyorum.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.