Klasik anlamda olay örgüsüne yaslanan bir roman değil. Daha çok zaman, yalnızlık, özgürlük ve kimlik üzerine kurulu, ağır ama bilinçli bir roman.
Kitabın temposu genel olarak yavaş ilerliyor. Büyük kırılmalar yerine, Addie’nin lanetle birlikte nasıl yaşamayı öğrendiğini, bu sürecin onu nasıl dönüştürdüğünü okuyoruz. Bu tekrar hissi yer yer ağır gelse de, okuru yerinde saydırmıyor; aksine karakterin iç dünyasını derinleştiriyor.
Addie, özgürlüğü için yola çıkan ve bu uğurda çok ağır bedeller ödeyen bir karakter. Onu kendi bakış açımdan değil, onun koşullarından değerlendirdiğimde yaptığı seçimler son derece anlaşılır. Benim için Addie güçlü bir kadın karakter; çünkü yaşadıklarına rağmen kendini tamamen teslim etmiyor.
Henry, hikâyenin başlarında oldukça silik ve yönsüz bir karakterken zamanla kendi yolunu buluyor. Onun hikâyesi de, karakterine uygun şekilde, “en olası” sona ulaşıyor.
Luc ise insan ahlakıyla ölçülemeyecek, kendi doğasına uygun hareket eden bir figür. Sonuçta o bir tanrı. Onu sevip sevmemek ayrı bir mesele; ama hikâyedeki rolü son derece tutarlı.
Final, ne masalsı bir mutluluk ne de karanlık bir yıkım sunuyor. Her karakter için olabilecek en gerçekçi ve en olası mutlu sonu veriyor. Kitap bittiğinde etkisi kolay kolay geçmiyor ve okuru düşünmeye devam ettiriyor.
Daha kısa yazılabilir miydi? Evet.
Buna rağmen, bıraktığı etki ve sorgulattıklarıyla benim için oldukça güçlü bir kitaptı.
·
137 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.