Jung bu kitapta bireyi anlatıyor gibi görünse de aslında doğrudan kitle insanını masaya yatırıyor.. “Ben” dediğimiz şeyin ne kadarının gerçekten bize ait olduğu, ne kadarının kolektif telkinlerle inşa edildiği sorusunu rahatsız edici bir netlikle soruyor.. Modern insanın en büyük trajedisinin cehalet değil, kendilikten kopuş olduğunu söylüyor adeta..
Kitap boyunca Jung’un asıl derdi psikolojik teknikler değil; insanın, ideolojiler ve kitle psikolojisi karşısında nasıl bu kadar kolay eridiği.. Birey, kendi gölgesiyle yüzleşmeyi reddettikçe, bu gölgeyi dışarıya; devlete, lidere, düşmana yansıtıyor. Ve böylece “ahlâk” kişisel bir sorumluluk olmaktan çıkıp kolektif bir maske hâline geliyor..
Jung’un en sert vurgusu şu: Kendini tanımayan birey, en tehlikeli bireydir.. Çünkü içindeki karanlığı görmediği için onu kutsal ideallerle süsleyerek başkalarına yöneltir.. Totalitarizmin, fanatizmin ve kör itaatin psikolojik kökeni tam da burada yatıyor..
Keşfedilmemiş Benlik, insanı rahatlatan bir kitap değil; aksine “sen sandığın kadar masum değilsin” diyen bir metin.. Jung, kurtuluşu dışsal devrimlerde değil, bireyin kendi bilinçdışıyla kuracağı acımasız dürüstlükte arıyor.. Bu yönüyle kitap, psikolojiden çok ahlâkî bir çağrı gibi okunmalı..
Kısacası: Jung burada insanlığa şunu fısıldıyor: Dünyayı düzeltmeden önce, aynaya bakmayı göze al..
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.