Süt Beyazı Bir Mahşerde, Vicdanın Son Sığınağına Yolculuk
José Saramago, noktalama işaretlerini reddederek kuralları yıktığı bu eserinde, okuru sadece bir hikayenin değil, süt beyazı bir kaosun tam ortasına, savunmasızca bırakıyor. 'Karanlık' zannettiğimiz körlüğün aslında bembeyaz bir ışık seli olduğunu anladığınızda; sadece gözlerin değil, medeniyet dediğimiz o ince cilalı kabuğun da nasıl bir anda çatlayıp dökülebileceğini dehşetle izliyorsunuz. İnsanın hayatta kalma güdüsüyle ne kadar vahşileşebileceğini yüzümüze çarpan yazar, bu çürümenin ortasında 'gören' tek kişi olmanın getirdiği o ağır vicdani yükü omuzlarımıza bindiriyor. Ancak bu distopik cehennemde bile, bir kadının (doktorun karısı) tükenmeyen şefkati, bize insan kalabilmenin fiziki bir yetenek değil, ahlaki bir tercih olduğunu sarsıcı bir dille hatırlatıyor. Kitap bittiğinde, dünyaya artık sadece 'bakan' değil, görünenin ardındaki çıplak gerçeği 'gören' biri olarak dönüyorsunuz
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.