“Annemin Uyurgezer Geceleri” anne sevgisine yazılmış bir methiye değil; aksine o sevginin altında ezilmiş çocukların sessiz çığlığı. Ayfer Tunç bu kitapta anneliği kutsal bir zırh olmaktan çıkarıp, insanın en tehlikeli hâllerinden biri olarak masaya yatırıyor. İyi niyetin bile nasıl kalıcı hasar bırakabildiğini, sevginin nasıl boğucu bir şiddete dönüşebildiğini acımasızca gösteriyor.
Bu hikâyelerde kimse masum değil. Anneler uykuda, çocuklar uyanık; ama yük her zaman çocukların omzunda. Tunç bağırmıyor, ajitasyon yapmıyor, okuru avutmaya hiç niyeti yok. Cümleler soğuk, mesafeli ve tam da bu yüzden zehirli. Her sayfa, “benim annem öyle değildi” savunmasını yavaş yavaş elinden alıyor.
Yazar, annelik mitini paramparça ederken şunu fısıldıyor: Bazı yaralar sevgisizlikten değil, yanlış sevilmekten açılır. Ve bu yaralar ne zaman çocuklukta kapanır ne de yetişkinlikte affedilir. Bu kitap, annesini özleyenlere değil; annesini severken yorulmuş olanlara yazılmış.
Bitirdiğinde iyi hissetmiyorsun. Rahatlamıyorsun. Sadece şunu fark ediyorsun: Bazı geceler anneler uyurgezerken, çocuklar hayat boyu uyanık kalmak zorunda kalır...Her kitabı gibi tavsiyemdir.
.
Türk Edebiyatının kraliçesi Ayfer Tunç ne yazsa okurum dediğim yazarlardan daha yazarla tanışmayanlar mutlaka tanışsın
.
Elif Acar
Elif Acar
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.