“Görünüşe ve konuma bakıp insanların zekasına ne çabuk karar veriyoruz…”
Bana göre kitabın en can alıcı cümlelerinden biriydi.
Kirpinin zarafeti o kadar nahif, o kadar içten bir kitaptı ki.
57 yaşındaki madam Michel, 12 yaşındaki Paloma ve apartmanın sonradan dahil olan japon Kakuro.
Üç ayrı dünya, üç bambaşka yaşam… Ama üçünü birbirine bağlayan görünmez bağlar…
İnsanları etiketliyor, kategorilere ayırıyor ve damgalıyoruz. Onları görünüşleri, yaşları, eğitim durumları, meslekleri üzerinden değerlendirip, hepsine bir rol biçiyoruz.
Ama kimliğimizi oluşturan şeyler, bizi biz yapan şeyler bunlar mıdır? İnsanların kendine harcadığı emeği, çabayı, kendini geliştirmek için harcadıkları zamanı nasıl bilebiliriz ki.
Bir kapıcı son derece bilgili, donanımlı ya da 12 yaşındaki bir çocuk fazlasıyla olgun ve bilinçli olamaz mı?
Kitapta Kakuro’nun dediği gibi: “Madam Michel’de kirpinin zarafeti var: Dışarıdan dikenlerle zırhlı, tam bir kale ama bence içinde kirpiler kadar doğrudan bir rafinelik var. Onlar haksız yere duyarsız, uyuşuk görülen, şiddetli oranda yalnız ve korkunç bir şekilde zarif hayvanlar…”
Evet Madam Michel yaşlı, çirkin ve kapıcılık yapan bir kadın ama insanların içinde nasıl bir dünya barındırdığını, nasıl bir zenginlik barındırdığını onlarla temas etmeden nasıl bilebiliriz ki? Görünenin ötesini, yalnızca “insanı” görmeden nasıl anlayabiliriz ki?
Son dönemde okuduğum en etkileyici kitaplardan. Ve duygu dünyama bu kadar derinlemesine etki eden ender kitaplardan.
Tabiri caizse tadı damağımda kaldı.
Ve kafamın içinde Madam Michael’in yarım kalan hikayesi, kafamın içinde o narin ve hassas Paloma’nın hüznü, kafamın içinde Kakuro’nun vakur olgunluğu ve acısı yankılanıyor halen.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.