Duman, hepsi duman…Edebiyat
Duman, insanın kendi hayatını nasıl elleriyle sabote edebileceğini anlatan, sakin ama içten içe yakan bir eserdir. Kitabın adı çok manidar. Duman… Hayaller, sözler, aşklar, idealler, hepsi uçucu. Geride kalan ise genelde pişmanlık.
Bu kitap bir aşk romanı gibi görünse de aslında; insanların kararsızlığını, boş konuşmaları, boş idealleri, boş umutları, Rus aydınlarının savrukluğunu ve içi boş tartışmalarını, insanların tutkularının, sözlerinin ve kararlarının ne kadar kolay dağılıp yok olabildiğini ve en çok da hayatta yönünü kaybetmiş insanların duman gibi dağılmasını anlatıyordu.
Baş karakter Litvinov’u okurken şöyle diyordum: “Bu adam kötü değil ama zayıf.” Litvinov’a kitap boyu acıdım ve bu çok normal. Çünkü o kötü değil, hain değil ama iradesiz. Hayatını kurtarabilecek gücü varken, duygularına yenilip her şeyi yakıyor. Yapma dediğin her şeyi yapması da ayrı sinir bozucuydu tabi :)
İrina ise öyle bir karakter ki gıcık olmamak elde değil. Ve bence kitaptaki erkeklerin aksine, İrina hayran olunacak biri değil. İrina, romantik değil, zehirli. O çekici bir felaket. Bencil, oyuncu, duygularla oynayan biri. Onun en sinir eden tarafı, insanların hayatını dağıtıyor ama bedelini kendisi ödemiyor. Yıkıyor ama sorumluluk almıyor.
En masum olan karakter Tatyana’ydı. Asıl kalp acısı oydu. Sadık, sessiz, fedakâr ve hak etmediği bir acıyı yaşıyor. Tatyana, yanlış bir şey yapmıyor ama yine de kaybediyor. Ve bu, kitabın en ağır tarafıydı bence.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.