Bahçıvan ve Ölüm’ü okurken bir hikâye değil de, bir insanın iç konuşmasını okuyormuş gibi hissettim. Georgi Gospodinov bu kitapta babasının hastalığı ve ölümü üzerinden hem kendi duygularını hem de ölümle yüzleşme hâlini anlatıyor. Anlattıkları çok tanıdık. O yüzden kitap kısa olmasına rağmen etkisi büyük.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, anlatımın çok sade ve samimi olmasıydı. Büyük cümleler, süslü ifadeler yok. Sanki biri sessiz bir odada, sakin sakin başından geçenleri anlatıyor. Bu sadelik, duyguyu daha güçlü hissettiriyor. Okurken bazı yerlerde durup düşündüm, bazı yerlerde de boğazım düğümlendi. Bahçıvan ve Ölüm
Bahçıvan figürü aslında babayı temsil ediyor ama aynı zamanda hayatı, emeği ve sabrı da çağrıştırıyor. Ölüm ise hep orada, ama bağırarak değil; sessizce, adım adım yaklaşıyor. Kitap, ölümü korkutucu bir olaydan çok, hayatın kaçınılmaz bir parçası olarak gösteriyor. Georgi Gospodinov
Okuması kolay ama sindirmesi zor bir kitap. Hızlıca bitiyor ama bitince insanın içinde kalıyor. Bana göre bu kitap, ölümden çok geride kalanların yaşadıklarıyla ilgili. Sevdiklerimizi kaybetmenin insanda açtığı boşluğu çok yalın bir şekilde anlatıyor. Bahçıvan ve ÖlümAGeorgi Gospodinov