Bu kitap, bir gün aniden ortaya çıkan garip bir salgını anlatır. İnsanlar teker teker kör olmaya başlar. Ama bu bildiğimiz karanlık körlük değildir; herkes bembeyaz bir boşluk görür. Hastalık hızla yayılır ve kör olan insanlar bir karantina alanına kapatılır. Başta her şey kontrol altında gibi görünür. Ancak zaman geçtikçe düzen bozulur. İnsanlar aç kalır, korkar ve giderek daha bencil davranmaya başlar. Bu ortamda insanın aslında ne kadar kolay değişebildiğini görürüz. İyilik de kötülük de insanların içinde vardır, ama zor zamanlar hangisinin ortaya çıkacağını belirler. Kitapta dikkat çeken en önemli şeylerden biri, karakterlerin isimlerinin olmamasıdır. Herkes “doktor”, “doktorun karısı”, “ilk kör” gibi tanımlarla anlatılır. Bu da aslında anlatılanların sadece birkaç kişiye değil, tüm insanlığa ait olduğunu hissettirir. Yazar José Saramago bu hikâyeyle bize şunu anlatmak ister: Asıl körlük gözlerin görmemesi değil, insanların vicdanını kaybetmesidir. İnsanlar görse bile birbirini anlamıyorsa, aslında zaten kördür.