Öfke Üzerine Üç Öykü ince bir kitap ama duygusal olarak yoğun bir kitap. Yazar 
Muhammed El Mensi Kandil'e dair en beğendiğim şey siyasi bir olay hakkında yazdığı bu üç öyküde bağırmıyor, slogan atmıyor tam tersine, öfkeyi fısıldıyor ve günlük hayattan sıradan insanların yaşamları üzerine kurguluyor her şeyi. Bu fısıltı bazen bir meydandaki gürültüden çok daha sarsıcı oluyor. Yazar, büyük tarihsel anları anlatmak yerine o anların içinde kaybolup giden küçük insanları seçiyor. Çocukları, sıradan eşyaları, sessiz tanıkları… Çünkü asıl hikâye orada. Diğer türlü politik cümleler üzerine sayfalarca metin yazıp bağırıp çağırsa pek farklı bir kitap olduğunu düşündürmezdi.
Üç öykünün ortak noktası, öfkenin tek bir biçimi olmadığını göstermesi. Öfke, bir öyküde masumiyetle yan yana duruyorken, diğerinde inatla, bir başkasında neredeyse şiirsel bir hüzünle yan yana duruyor. Devrim arka planda ama asla başrol değil. Başrolde hep insan var: korkan, direnen, anlamaya çalışan.
Kitabı bitirdiğimde büyük bir “vay be” hissi gelmedi. Ama uzun süre içimde dolaşan bir sessizlik kaldı. Bence bu kitabın gücü de burada. Sana ne düşüneceğini söylemiyor, ama seni düşünmeden de bırakmıyor. En sevdiğim öykü ise ilk öykü olan Eski Matbaanın Öyküsü oldu.
#293042328
Kitabı okumaya başlamadan önce 2011 Mısır Devrimi üzerine biraz gezinip bakındım. Şart değilmiş ama kitaptaki atmosferi anlamak adına yine de faydalı oldu. Bu satırları okuyan olursa bu şekilde belirtmiş olayım.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.