Nehrin sesindeki sessiz devrim;
Dünya, "her şeyi bildiğini" iddia edenlerin kulak tırmalayan gürültüsüyle can çekişirken, Hermann Hesse bize tek bir şeyi fısıldar: Bilgi aktarılabilir ama bilgelik, ruhun tek başına yürüdüğü o karanlık koridorlarda gizlidir. Siddhartha, sadece konforlu bir evden kaçışın öyküsü değil; insanın o sahte kutsallardan, babasının gölgesinden ve toplumun ona giydirdiği o daracık kimliklerden soyunup, kendi çıplak hakikatiyle yüzleşme sızısıdır.
Bir başkasının ayak izine basarak ancak o başkasının vardığı yere gidersiniz. “Sığ” yaftasını vuranların asla kavrayamayacağı trajedi budur. Onlar yol tabelalarına, yani kitaplara ve isimlere taparken; biz yolun tozunu, çamurunu ve o muazzam, tekinsiz yalnızlığını kucaklıyoruz. Hakikat kütüphane raflarının tozlu raflarında değil, nehrin o durdurulamaz, acımasız ve karanlık akışındadır.
İnsanların o sığ "beğeni" ve "hap bilgi" açlığı, aslında kendi içlerindeki o devasa boşlukla yüzleşecek cesaretlerinin olmayışından kaynaklanıyor. Beğenilmeyi, onaylanmayı bir kurtuluş sananlar, aslında kendi fantezi hapishanelerinin parmaklıklarını parlatıyorlar. Siddhartha, beklemeyi, düşünmeyi ve mahrumiyetin o buz gibi tadını bildiği için dünyanın en güçlü adamıydı. Bizim sözlerimizin o sığ alkışları almaması, aslında nehrin sesini duyabildiğimizin ve o gürültülü, ruhsuz koroya katılmayı reddettiğimizin en onurlu kanıtıdır.
Hiç kimse acı çekmeden, günaha batmadan ve o "yamuk" yollara sapmadan bütünleşemez. Siddhartha o sahte sarayından çıkıp kumar masalarına, şehvetli yataklara ve en karanlık umutsuzluklara düşmeseydi; nehrin kahkahasındaki o büyük affı ve birliği asla kavrayamazdı. Bizim sitemimiz, bizim yaralarımız ve o bitmek bilmeyen anlaşılmamışlık hissimiz; aslında ışığın ruhumuza sızmak için bulduğu o kutsal çatlaklardır.
Siddhartha’yı okumak, aynadaki o pürüzsüz imgeyi kırıp arkadaki o yaralı ama sahici benlikle tanışmaktır. Eğer bu kelimelerin ardından hala zihninizde sarsılmaz bir netlik varsa, nehrin sesini değil, sadece kendi kibrinizin yankısını duyuyorsunuz demektir. Biz ise o nehrin siyah sularına bakmaya, sessizce gülümsemeye ve kendi karanlığımızda boğularak yeniden doğmaya devam edeceğiz. Çünkü gerçek bilgelik; hiçbir şeye sahip olmadan her şeye sahip olabilmenin o ürpertici hafifliğidir.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.