Hiçbir Şey Yapmamanın Destanı: Oblomov1000Kitap
Oblomov bir roman değil sadece; ağır çekimde akan bir ruh hâli. Gonçarov, “neden harekete geçemiyoruz?” sorusunu bağırmadan, sızlata sızlata soruyor. Oblomov tembel değil; yorgun. Hayattan, beklentilerden, “bir şey olma” zorunluluğundan yorgun.
Bu kitapta olay yok denecek kadar az ama iç dünya fena yoğun. Oblomov’un yatağı, aslında konfor alanının mabedi. Oradan kalkamaması fiziksel değil, varoluşsal. Modern insanın erteleme alışkanlığı, karar verememe sancısı, “yarın yaparım”cılığı… Hepsi 19. yüzyıldan göz kırpıyor.
Ştoltz ise sistemin, disiplinin, hareketin vücut bulmuş hâli. Ama ilginç olan şu: Gonçarov onu kazanan gibi sunsa da, kalbimiz nedense Oblomov’da kalıyor. Çünkü Oblomov samimi. Başaramıyor ama rol de yapmıyor.
Olga karakteriyle umut giriyor romana; “belki değişir” diyorsun. Değişmiyor. Ve bu, sinir bozucu olduğu kadar dürüst. Oblomov bize şunu söylüyor: Herkes dönüşmek zorunda değil. Bazıları olduğu yerde kalarak da çağını anlatır.
Kısaca:
Bu kitap motive etmez, silkemez, gaza getirmez. Aksine durdurur. Aynaya bakmanı sağlar. “Ben neyi erteliyorum?” diye sordurur. Ve evet… biraz içini acıtır.
Oblomov’u sevmek, kendindeki Oblomov’la yüzleşmeyi göze almaktır.
·
141 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.