Rilke’nin genç şaire yazdığı mektuplar aslında birine değil, henüz olmamış bir benliğe yazılmış. Öğüt vermiyor, yön göstermiyor. Daha zor bir şey yapıyor: seni yalnızlığınla baş başa bırakıyor.
Ama bu yalnızlık terk edilmişlik değil; olgunlaşmanın sessiz odası.
Rilke’ye göre sanat, dış dünyadan beslenen bir yetenek değil; içe doğru kazılan bir kuyudur. Eğer yazmak zorunda değilsen, yazma der. Eğer yazmadığında nefes alamıyorsan, zaten yazarsın.
Bu cümle insanı hem rahatlatıyor hem de acımasızca dürüstleştiriyor.
Kitap boyunca en güçlü vurgu şu:
Sabır.
Hızlanma, acele etme, başkalarının yargılarına sığınma. Henüz anlamadığın şeylerin içinde yaşamaya cesaret et. Çünkü bazı cevaplar ancak zamanla insanın içine yerleşir.
Rilke, sevilmeyen yalnızlığı değil, bilinçli yalnızlığı savunur. İnsan kalabalıklar içinde de kendinden kaçabilir. Asıl mesele, kendi iç sesinle baş başa kalabilecek cesareti gösterebilmektir.
Bu kitap, insanı motive etmez; olgunlaştırır.
Genç Bir Şaire Mektuplar bana şunu öğretti:
Hayat bir şeyleri “başarmak” için değil, içimdeki derinliği büyütmek için var.
Ve gerçek disiplin; kendini zorlamak değil, kendini dinlemeyi bırakmamaktır.
Bu kitap bir yol haritası değil.
Bir ayna.
Bakmaya cesaretin varsa.
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.